เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596 กลืนกินทั้งเป็น!
เหนือฟากฟ้าสุราลัย
สามบรรพชนตระกูลจ้าวแหงนหน้ามองภาพเบื้องหน้า พลันตกตะลึงจนนิ่งงันไปสิ้น
ในชั่วขณะนี้ พวกเขาล้วนแข็งค้างไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดอย่างที่ไม่เคยพบพานมาก่อน
เส้นขอบฟ้าประหนึ่งถูกฉีกกระชาก เมฆทมิฬและเงาแสงสอดประสานพัวพัน
สิ่งมีชีวิตมหึมาเกินพรรณนาตนหนึ่ง ค่อยๆ ร่อนลงมาจากสุดขอบฟ้าอันไกลโพ้น เผยร่างอันแท้จริงออกมาทีละน้อย
สรีระนี้ มหึมาจนแทบทำให้ผู้คนหยุดหายใจ เกล็ดหนาทุกแผ่นเปล่งประกายลึกล้ำประหลาด ราวกับเมฆดำทะมึนกดทับลงมา บดบังนภาบังสุริยัน กลืนกินสรรพแสงสว่างโดยรอบไปจนหมดสิ้น
ไอปราณที่มันแผ่ออกมา ม้วนซัดดั่งคลื่นยักษ์โถมสวรรค์ ทุกระลอกอณูแฝงไว้ด้วยแรงกดดันชวนอึดอัดแทบขาดใจ ชวนให้ผู้คนบังเกิดความยำเกรงพรั่นพรึง ดั่งแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก