กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 585 เส้นทางราบเรียบไร้อุปสรรค ปลายกระบี่ชี้ตรงสู่เมืองหลวง!
"พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรไป..."
จ้าวเสวียนจีมองดูจ้าวเสวียนเซิ่นที่โลหิตย้อมสาบเสื้อจนแดงฉาน สีหน้าพลันตื่นตระหนกลนลานขึ้นมาในทันที
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"
"หึๆ..."
จ้าวเสวียนเซิ่นเช็ดคราบโลหิตที่มุมปาก ใบหน้าซีดเผือด สีหน้าและแววตาพลันทรุดโทรมอ่อนล้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงไว้ซึ่งท่วงทีสง่างาม และระบายรอยยิ้มอันอ่อนโยนเต็มใบหน้า
"ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องตื่นตกใจไป มันเป็นโรคเก่ากำเริบน่ะ คำนวณดูเวลาแล้ว ประคองชีวิตจนอยู่มาได้ถึงปูนนี้ ก็นับว่าดียิ่งแล้ว!"
"พูดจาเหลวไหลอันใดกัน!!"
จ้าวเสวียนจีพลันตวาดลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง