กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 579 หากจะขอบใจ ก็ไปขอบใจพญามังกรหลี่เถอะ!
"เหอะ! จ้าวมู่ผู้นี้..."
หลังจากอู่เสินจงเสด็จจากไป หวงฝู่จื้อที่เดิมทียังหายใจรวยรินใกล้สิ้นใจ พลันลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ท่าทางเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาเช่นนั้น ไฉนเลยจะมีสภาพของผู้ที่ป่วยหนักเจียนตายอยู่แม้แต่น้อย?
"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าหมอนี่เป็นคนพรรค์นี้"
หวงฝู่จื้อที่ลุกขึ้นนั่งกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"ยามมีประโยชน์ก็นึกถึงข้า ยามหมดประโยชน์ก็คิดจะให้ข้าส่งมอบอำนาจทหาร เหอะๆ... ครานี้พวกคนตระกูลจ้าวจะเข่นฆ่ากันเอาเป็นเอาตายอย่างไร กระดูกแก่ๆ อย่างข้าไม่อยากจะเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยหรอก..."
ในตอนนั้น...