กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 550 ข้าคือคนที่มาสังหารพวกเจ้า!
รัตติกาลโรยตัวลงต่ำ
ดวงดาราซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆหนาทึบ มีเพียงแสงจันทร์ไม่กี่สายที่ส่องลอดผ่านพุ่มใบหนาทึบลงมาอย่างยากลำบาก สาดกระทบเป็นรอยด่างดวงบนสมรภูมิที่ถูกความมืดมิดกลืนกินแห่งนี้
“บุกเข้าไปสังหารพวกมัน!!!”
การปะทะกันระหว่างสำนักพฤกษาเทพและกองทัพเฉียน เพียงแรกสัมผัสก็ทวีความดุเดือดจนถึงขีดสุด
ผลัดกันรุกผลัดกันรับ โลหิตไหลนองเป็นสายธาร ช่างดุเดือดยิ่งนัก
ทว่าห่างออกไปในส่วนลึกของหุบเขา ณ ที่อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง มีสายตาหลายคู่กำลังเฝ้ามองสมรภูมิตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ
“เหอๆ องค์ชายของพวกเรานี่เก่งกาจจริงเชียว ไปหาพวกสำนักพฤกษาเทพพวกนี้มาจากไหนกัน ถึงได้มีฝีมือร้ายกาจเพียงนี้!”