กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 538 ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง
วาจาของจ้าวเสวียนจี แทบไม่มีผู้ใดใส่ใจรับฟังเลยแม้แต่น้อย
ภายในเรือนพักพลันเงียบสงัดลงอย่างผิดปกติ เงียบเสียจนเข็มเล่มเดียวตกก็ได้ยิน
อากาศคล้ายกับแข็งค้างไป หนักอึ้งและกดดัน จนผู้คนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตนเอง
สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่หลี่เซี่ยนเป็นจุดเดียวโดยมิได้นัดหมาย มันคือความรู้สึกอันสับสนที่ปนเปไปด้วยความใคร่รู้ ความตกตะลึง ความคาดหวัง และความตึงเครียด
วาจาเพียงประโยคสั้นๆ ก็สั่นคลอนจิตใจของทุกคนในที่นั้นจนปั่นป่วน
หลี่เซี่ยนหาได้ใส่ใจสายตาของคนรอบข้างไม่ เขายิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า
"เป็นอันใดไปหรือ?"
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนทว่าทรงพลัง ทั้งยังแฝงรอยหยอกเย้าอยู่จางๆ