เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 534 องค์ชาย ยอมจำนนเสียเถิด!
ต้าเฉียน ซงโจว เมืองฮั่นหลิน
ยามนี้ เป็นช่วงเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำแล้ว
สุดขอบฟ้า แสงอาทิตย์อัสดงเปรียบประดุจผ้าต่วนแพรพรรณที่นางทอผ้าทำตกหล่นไว้ งดงามตระการตาและแปรเปลี่ยนหลากสีสัน ย้อมนภาลัยให้กลายเป็นภาพวาดอันพลิ้วไหว
แสงอัสดงสุดท้ายสาดส่องลอดผ่านมวลเมฆอันบางเบา ทอดเฉียงลงสู่สำนักศึกษาไป๋ลู่ คลี่คลุมกลุ่มอาคารโบราณเก่าแก่ทุกหนแห่งในสำนักศึกษาไว้ด้วยม่านทองคำดั่งภาพฝัน
ซ่า ซ่า ซ่า
สายลมยามเย็นพัดผ่าน ต้นไม้เฒ่าในสำนักศึกษาไหวเอนส่งเสียงเสียดสี ยิ่งขับเน้นความร่วงโรยผ่านวันเวลาในช่วงพลบค่ำนี้ให้เด่นชัดยิ่งขึ้น
กิ่งก้านและใบไม้ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมจนกลายเป็นสีส้มอมเหลืองเข้มลึก นานๆ ครั้งจะมีใบไม้ร่วงหล่นสักสองสามใบ ค่อยๆ ปลิวคว้างลงมาช้าๆ ตามแรงพัดของสายลมอ่อนระรวย