กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 496 โลกใบนี้ ยังมีคนดีอยู่อีกมากนัก!
ย้อนเวลากลับไปหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้
ยามนั้น ร่างจริงของสวีมู่ประหนึ่งกลุ่มควันเบาบางที่สลายตัวอย่างเงียบเชียบในราตรี หลบหนีออกจากสมรภูมิบนเขาฝูหู่อย่างรวดเร็ว
เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของหลี่เซี่ยน เขาใช้วิชาแทรกปฐพีมุดลงสู่ใต้พิภพ ดุจวิญญาณเร่ร่อนที่ท่องไปตามเส้นชีพจรปฐพี เคลื่อนผ่านใต้ผืนดินอันหนาทึบโดยไร้สุ้มเสียง
ระยะทางหลายร้อยลี้ สำหรับเขาแล้ว เป็นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น
สัมผัสอันหนักแน่นมั่นคงของผืนดิน ทำให้เขารักษาความเยือกเย็นและความตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา คอยหลบเลี่ยงร่องรอยใดๆ ที่อาจเปิดเผยตัวตนอย่างระมัดระวังยิ่ง