เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468 ยามนี้ไม่เปิดค่ายกล แล้วจะรอเมื่อใด?
บนสมรภูมิแห่งเขาฝูหู่ ฝุ่นควันตลบอบอวล เปลวเพลิงสงครามลุกโชติช่วงดั่งคบเพลิง
ม่านราตรีถูกควันดินปืนที่พวยพุ่งบดบัง หลงเหลือเพียงสีแดงคล้ำอันพร่ามัวปั่นป่วน
เสียงกลองศึกคำรามกึกก้องผสานกับเสียงกรีดร้องของการปะทะแห่งศาสตราวุธ กลายเป็นท่วงทำนองอันโศกสลดและฮึกเหิม ท่ามกลางการพัวพันระหว่างความเป็นและความตาย แม้เพียงหายใจยังรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก!
"ฮ่าๆๆ สำเร็จแล้ว!! สำเร็จแล้ว!! ในที่สุดเปิ่นจั้วก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว!!!"
ทันใดนั้น....
เสียงหัวเราะลั่นสายหนึ่งประดุจอสนีบาตฟาดผ่าอากาศ ระเบิดก้องขึ้นเหนือสมรภูมิ
เสียงหัวเราะนี้บ้าคลั่งและอุกอาจ เปี่ยมล้นด้วยความปีติยินดีและตื่นเต้นอย่างหาที่สุดมิได้ ประหนึ่งปีศาจร้ายที่หลุดพ้นออกมาจากขุมนรก