เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448 ดาบนั้น ผู้ใดเป็นคนฟันออกมา?
ม่านราตรีค่อยๆ โรยตัวลงมา
เขาฝูหู่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดอันลึกลับแห่งราตรีกาล
ขุนเขาทั้งสายทอดตัวยาวเหยียดไร้สิ้นสุด สุดสายตามิอาจแลเห็นปลายทาง ทิวเขาสูงต่ำสลับซับซ้อนแลดูคล้ายอสูรยักษ์ที่กำลังหลับใหล ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง ปรากฏเป็นเค้าโครงอันเกรียงไกรตระการตา
ท้องฟ้าราตรีผุดผ่องดั่งถูกชะล้าง ดาริกาส่องประกายระยิบระยับ พร่างพราวจับตา
จันทราลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า แสงจันทร์สีเงินยวบสาดทอลงสู่พงไพร คล้ายห่มคลุมเขาฝูหู่ทั้งลูกไว้ด้วยม่านหมอกบางเบาอันเลือนราง
สายลมบนหุบเขาพัดผ่านแผ่วเบา นำพาความเย็นยะเยือกมาสายหนึ่ง พร้อมทั้งพัดพาเสียงใบไม้เสียดสีดังซ่าๆ จากแดนไกลแว่วมา
นานทีปีหนจึงจะมีเสียงวิหคราตรีแผดร้องแหวกความเงียบงัน แต่งแต้มค่ำคืนอันเงียบสงบนี้ให้แลดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง