กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 410 เรื่องที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว!
เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนกึ่งร่ำไห้ที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน สีหน้าของทุกคนในกระโจมใหญ่ต่างพากันชะงักงันไป
ใครกันที่มาร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่เช่นนี้?
“น้องหลี่เอ๋ย เจ้าลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้วหรือไรกัน!!!”
หยวนเปิ่นอวี๋ไม่สนใจสายตาประหลาดใจของทุกคน เขาร้องไห้โฮพลางวิ่งพรวดพราดออกมาจากฝูงชน
เขาทำตัวราวกับสะใภ้น้อยที่ถูกรังแก หลังจากแทรกตัวพ้นกลุ่มคนออกมา ก็แทบจะคุกเข่าไถลพรวดเข้ามารองบาทใต้กากระดาษ ก่อนจะร้องห่มร้องไห้ด้วยสีหน้าสุดแสนจะน้อยเนื้อต่ำใจต่อไป
“น้องหลี่เอ๋ย เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า พี่ชายคนนี้ก็ร่วมเดินทางมายังโยวโจวด้วยเหมือนกันนะ!”
“เอ่อ... นี่....”