เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 367 เขาเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงหรือไม่?
สุรเสียงของอู่เสินจงทุ้มต่ำและหนักแน่น กังวานก้องไปทั่วตำหนักหย่างซินอันกว้างขวาง
ภายในท้องพระโรง แสงสว่างสลัวราง มีเพียงโคมไฟวังไม่กี่ดวงที่ทอแสงริบหรี่ ขับเน้นให้บรรยากาศอันเคร่งขรึมนี้ทวีความลึกลับยิ่งขึ้น
เฉินหลงค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดลึกสุดของท้องพระโรง แม้ฝีเท้าของเขาจะแผ่วเบา แต่กลับดังก้องชัดเจนผิดปกติในท้องพระโรงอันเวิ้งว้าง
เขาเดินมาเบื้องพระพักตร์ของอู่เสินจง คุกเข่าลงทั้งสองข้าง หน้าผากแนบสนิทกับพื้นอย่างนอบน้อมยิ่งยวด
"ทูลฝ่าบาท ผู้น้อยมิอาจทราบ..."
"โอ้?"
ต่อคำตอบนี้ของเฉินหลง อู่เสินจงรู้สึกประหลาดใจมิน้อย
พระองค์มิได้ซักไซ้ไล่เลียงในปัญหานี้ต่อ หากแต่ตรัสถามขึ้นอีกครั้ง
"เจ้าเคยรับมือกับหลี่เซี่ยนผู้นั้นมาแล้ว เจ้าคิดว่าคนผู้นี้เป็นอย่างไร?"