กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 พวกเจ้า กำลังเรียกชื่อของข้าอยู่หรือ
ยามนี้
ควันไฟแห่งสงครามค่อยๆ มลายหายไป
ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง แสงตะวันยามเช้าอันอบอุ่นละมุนละไมค่อยๆ ทอดผ่านผืนทะเลทรายอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขต นำพาประกายชีวิตหวนคืนสู่ผืนแผ่นดินที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมโลหิตมาหมาดๆ
ภายในเมืองเหลยมู่ ผู้คนที่รอดพ้นจากภัยพิบัติต่างพากันก้าวออกมาจากที่หลบภัย
"ในที่สุด... ก็จบลงเสียที..."
"นั่นสิ..."
บนใบหน้าของพวกเขาเจือไว้ด้วยความเหนื่อยล้าและความยินดีที่รอดชีวิตมาได้ ต่างพากันถอนหายใจออกมายาวเหยียด ราวกับจะขับไล่ความหวาดกลัวและความอัดอั้นตันใจที่สุมแน่นในอกออกไปให้หมดสิ้น
ผู้คนกวาดสายตามองไปรอบด้าน