กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 ไฉนเจ้าต้องเอาโลหิตปราณของเขาให้ได้ด้วยเล่า?
"เจ้ามาได้อย่างไร?"
สวีหลงฉีหันศีรษะกลับไป ถึงได้พบว่าหลี่เซี่ยนยืนอยู่ด้านหลังตน แววตาพลันวูบไหวด้วยความประหลาดใจ
เขาจำได้ว่าตนเองแผ่จิตรับรู้ออกไปเป็นวงกว้างจนแทบจะครอบคลุมจวนอัสนีบาตทั้งหลัง ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของหลี่เซี่ยนแม้แต่น้อย
ไม่ถูก ช้าก่อน...
จนกระทั่งบัดนี้ ในใจของสวีหลงฉีจึงค่อยบังเกิดความขนพองสยองเกล้าขึ้นมาทีหลัง
เจ้าผู้นี้ถึงกับสามารถเข้ามาประชิดข้างกายเขาโดยที่เขาแผ่จิตรับรู้อยู่แท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ความสามารถระดับนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวจนเหลือเชื่อจริงๆ
เขาพินิจมองหลี่เซี่ยนอย่างละเอียด หวังจะมองหาเบาะแสพิรุธใดๆ จากร่างอีกฝ่าย