กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 ท่านอาเปียวบอกว่าจะพาพวกเราบุกเข้าด่านหลงเหมิน!
เหลยอวี่เปียว ปีนี้อายุหกสิบห้า
แม้จะอายุมากไปสักหน่อย แต่ร่องรอยแห่งกาลเวลากลับคล้ายมิได้ประทับฝากไว้บนใบหน้าของเขามากนัก
เขาฝึกฝนวิถียุทธ์อย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ประกอบกับดูแลตนเองเป็นอย่างดี ดูไปแล้วจึงเหมือนคนวัยสี่สิบกว่าปี ยังคงอยู่ในช่วงที่กำลังวังชายังเปี่ยมล้น
ต่อให้ลงแรงทำศึกต่ออีกสักสิบกว่ายี่สิบปี ก็มิใช่ปัญหาแต่อย่างใด
เขานั่งอยู่ตรงมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโถงหารือ สวมชุดคลุมยาวสีดำขลับ ดูสุขุมคัมภีรภาพและเก็บงำประกาย
เส้นผมสีขาวดั่งเส้นไหมเงินรวบมัดไว้อย่างเรียบง่ายด้านหลังศีรษะ ระหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามดั่งราชสีห์
มองดูเผินๆ คิ้วตาของเขามีส่วนคล้ายคลึงกับท่านปู่สี่อยู่บ้าง