กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312 เรื่องราวในอดีตแห่งเซียนฉิน!
"เข้ามาเถอะ!"
ภายในคฤหาสน์ มีสุรเสียงอบอุ่นสุขุมทุ้มกังวานลอยแว่วออกมา
สุรเสียงดังก้องกังวานในราตรี ราวกับนำพาความอบอุ่นและความสงบเงียบมาสู่ค่ำคืนที่พายุฝนกระหน่ำนี้
เอี๊ยด...
สิ้นสุรเสียง ประตูคฤหาสน์ที่เคยปิดสนิทก็เปิดอ้าออกอย่างกะทันหัน คล้ายกำลังเชื้อเชิญให้เหลยอวี้ถังย่างกรายเข้าไป
เหลยอวี้ถังได้สติกลับมา จึงเพิ่งพบว่าเมฆดำทมิฬที่ปกคลุมอยู่เหนือเมืองเหลยมู่ได้สลายตัวไปตั้งแต่เมื่อใดมิอาจทราบ เผยให้เห็นแสงจันทร์อันกระจ่างใส
สายลมหยุดพัด สายฝนสงบลง ราวกับทั้งฟ้าดินพลันสว่างกระจ่างแจ้งขึ้นมาในชั่วพริบตานี้
เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์กระจ่างบนท้องฟ้ายามราตรี ในใจบังเกิดความรู้สึกโล่งอกยินดีที่รอดพ้นความตายมาได้จนยากจะพรรณนา