เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 301 ผู้นี้มีวาสนากับผู้เฒ่าอย่างข้า!
"เจ้าคือ..."
หลังแลเห็นชายหนุ่มภายในห้อง หน้ากากอันนอบน้อมที่เหลยหมิงหลั่งสวมใส่มาโดยตลอดพลันมิอาจคงไว้ได้อีกต่อไป บนใบหน้าของเขาปรากฏจิตสังหารอันเหี้ยมเกรียมพาดผ่านวูบหนึ่ง
"เจ้าเป็นใคร เข้ามาในห้องของข้าได้อย่างไร"
"หึๆ..."
ชายหนุ่มในห้องแย้มยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับมิได้รับรู้ถึงจิตสังหารของเหลยหมิงหลั่งแม้แต่น้อย
"ไฉนกัน เหลยหยุนชวน มิได้พบกันเพียงสิบกว่าปี กระทั่งผู้เฒ่าอย่างข้าเจ้าก็จำมิได้แล้วรึ เจ้ามีชีวิตอยู่มาได้นานถึงเพียงนี้ ก็ล้วนพึ่งพาวิชาลับแย่งชิงร่างที่ข้าถ่ายทอดให้มิใช่หรือ ยามนี้คิดจะสะบัดหน้าไม่ยอมรับคนเสียแล้วรึ"
ชายหนุ่มดูไปมีอายุเพียงยี่สิบปีเศษอย่างเห็นได้ชัด ทว่ายามเอื้อนเอ่ยวาจา กลับวางท่าทางประหนึ่งผู้เฒ่าเจนโลก