กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ป้อมเหลยมู่? เมืองเหลยมู่!
ได้ยินดังนั้น
แววตาของหยวนเปิ่นอวี๋ไหววูบไปวูบหนึ่ง มิได้เอ่ยคำใด
เจิ้งเหลิ่งชิวเองก็เข้าใจความสับสนลังเลในใจเขา จึงเพียงยิ้มพลางตบไหล่อีกฝ่ายแล้วกล่าว
"ถึงเวลาต้องใคร่ครวญให้ถี่ถ้วนแล้ว หยวนต้าเหริน หากมีวันเช่นนั้นมาถึงจริงๆ ท่านจะยืนอยู่ข้างตระกูลหยวนของตนเอง หรือจะเห็นแก่คุณธรรมสละญาติมิตร ยืนหยัดอยู่ข้างฝ่าบาทกันแน่?"
กล่าวจบ เขาก็ไพล่มือเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมหลงเหมินที่ถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหน้า
โรงเตี๊ยมแห่งนี้แม้พวกจินหม่านอวี้จะทิ้งร้างไปแล้ว ทว่า ณ ด่านหลงเหมินที่กวาดสายตามองไปทางใดก็เห็นแต่ผืนทะเลทรายเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา โรงเตี๊ยมแห่งนี้อย่างน้อยก็ยังมีที่กำบังลมกำบังทราย นับเป็นสถานที่แวะพักเท้าได้แห่งหนึ่ง