เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ขอเชิญเจ้าไปตายเสีย!
หลี่เซี่ยนมิได้สนใจความคิดเล็กคิดน้อยของคนทั้งสองเบื้องล่าง เขายังคงก้มมองคฤหาสน์ตระกูลเถี่ย พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"อันที่จริง คนของตระกูลเถี่ยพวกเจ้า ก็นับว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าจะคิดค้นแผนการชั่วช้าอำมหิตเช่นนี้ออกมาได้ ขังเลี้ยงดูมนุษย์ชายฉกรรจ์ไว้เป็นอาหารสังเวยเลือดแก่พวกปีศาจ แล้วบรรลุข้อตกลงร่วมมือกับพวกมัน ส่งมอบอาหารเลือดให้ตามกำหนดเวลาและปริมาณ ขอเพียงพวกเจ้าส่งมอบให้อย่างสม่ำเสมอ ปีศาจเหล่านั้นก็จะรักษาความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเถี่ยของพวกเจ้าไว้เรื่อยมา พยายามไม่ล่วงเกินกันแม้แต่น้อย เช่นนี้แล้ว จึงสามารถสร้างภาพลวงตาขึ้นมาว่า ตลอดเส้นทางตั้งแต่ชางจี๋มาจนถึงคังหนานล้วนสงบราบรื่น ไร้เงาของพวกปีศาจ"
กล่าวถึงตรงนี้ หลี่เซี่ยนก็หันศีรษะ ทอดสายตามองไปยังขุมกำลังไม่ทราบที่มาซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดอันกว้างใหญ่ของตระกูลเถี่ย และกำลังเริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย