กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 ไม่อยากพูดก็ช่างเถอะ
“คนผู้นี้ข้าไม่เคยพบ ไม่รู้จัก!”
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าน้องเถียนส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ปฏิเสธว่าตนมิได้มีพฤติกรรมทรยศขายสองมารอสูร
“น้องเถียนทำงานน่าเชื่อถือมาโดยตลอด พวกเราร่วมมือกันมานานปานนี้ ไม่เคยมีเรื่องผิดพลาดอันใด คำพูดนี้ข้ายังพอเชื่อเขาอยู่บ้าง”
ปีศาจหมูที่อยู่ด้านข้างหัวเราะร่าพลางเอ่ย ยามที่มันหัวเราะ ชั้นไขมันที่หน้าท้องก็กระเพื่อมไหวประหนึ่งเกลียวคลื่น แลดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
“อืม พูดจามีเหตุผลอยู่บ้าง เช่นนั้นก็มอบให้เจ้าจัดการแล้วกัน น้องเถียน”
ปีศาจสุนัขชี้ไปยังหลี่เซี่ยนที่กำลังเดินทอดน่องเข้ามาทางนี้อย่างสบายอารมณ์ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
“ย่อมได้ ยินดีรับใช้”