เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 มองข้าทำไม ข้าไม่ได้พูดอะไรสักคำ!
แสงจันทร์ดั่งสายน้ำ สาดส่องลงบนคลองต้าอวิ้นเหอที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน ทว่าเกลียวคลื่นยังคงซัดสาดเชี่ยวกรากไม่หยุดหย่อน คล้ายกำลังคลุมผืนแพรบางเบาชั้นหนึ่งให้แก่ลำคลองโบราณสายนี้
หลี่หมิงเจ๋อยืนพิงราวระเบียงเรือมังกร สายตาทอดมองผิวน้ำที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาลุ่มลึก
ร่างสูงโปร่งของเขายืนตระหง่าน ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับราตรีกาล
ใบหน้าของเขาซีดขาว เสื้อผ้าดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเป็นจุดๆ
ทว่า...
แววตาคู่นั้นกลับสว่างสดใสเป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าการเดินทางครั้งนี้ได้รับผลตอบแทนไม่น้อย
ครั้นหลี่เซี่ยนเดินออกมา ทั้งสองก็เอ่ยทักทายกัน
หลี่เซี่ยนกวาดตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเงียบงัน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางถามว่า "เจ้าบาดเจ็บหรือ"