กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 เพราะข้ากับเขาสนิทกันมาก!
ยามดึกสงัด จันทราลับแสง ลมโหมกระหน่ำ
ท่ามกลางขุนเขารกชัฏห่างจากเมืองหยางโจวไม่ถึงร้อยลี้ ภายในศาลเจ้าบรรพตทรุดโทรมแห่งหนึ่ง เงียบสงบไร้สุ้มเสียง มีเพียงเสียงลมและเสียงแมลงแว่วมาเป็นครั้งคราว
กองไฟริบหรี่ไหวระริก เผยหลิวสุ่ยกับหมิงโยวต่างนั่งเผชิญหน้ากัน สีหน้าเคร่งขรึม
"ท่านอาจารย์ ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี" บนใบหน้าน่ารักของหมิงโยว หัวคิ้วขมวดมุ่น น้ำเสียงเจือความกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
"เฮ้อ... เรื่องราวดันวุ่นวายถึงขั้นนี้..."
เผยหลิวสุ่ยเงียบไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ถอนหายใจพลางยิ้มขื่น แววตาฉายประกายจนปัญญาออกมาวูบหนึ่ง