เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 นี่คือที่พึ่งพิงของเจ้ารึ
"หา?"
หลังจากได้ยินวาจาโอหังไม่เจียมตนเช่นนี้ของผู้เฒ่า แม้ด้วยจิตใจที่สงบนิ่งไม่หวั่นไหวต่อลาภยศสรรเสริญของหลี่เซี่ยนในยามนี้ ก็ยังเกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่
"ฮ่าๆๆ... ดีๆๆ น่าสนใจยิ่งนัก ช่างน่าสนใจเหลือเกิน..."
หลี่เซี่ยนอดไม่ได้ที่จะตบมือหัวเราะร่า
ทั่วทั้งท้องพระโรงเรือมังกรล้วนก้องกังวานไปด้วยเสียงหัวเราะของเขา
สีหน้าของผู้เฒ่าเบื้องล่างฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชาว่า
"เจ้าหัวเราะอันใด"
หลี่เซี่ยนกลั้นยิ้มบนใบหน้าไว้ได้อย่างยากเย็น "ไม่ได้พบเจอคนที่น่าสนใจเช่นนี้มานานแล้ว นับว่าช่วยเพิ่มความสำราญให้กับชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายของหลี่ผู้นี้ได้บ้าง พูดเช่นนี้แล้ว ข้าคงต้องขอบใจเจ้าเสียหน่อย"
"เจ้ารู้สึกว่ามันน่าขันนักรึ"