กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 ฟ้าดินเงียบงัน ขุนเขาสายธารเปลี่ยนสี
ตูม!
คลื่นหมัดอันดุดันไร้เทียมทานสายหนึ่งระเบิดออกจากมือของไห่กงกง ผิวผืนน้ำของคลองต้าอวิ้นเหอพลันถูกซัดม้วนขึ้น ราวกับมังกรคะนองน้ำคลุ้มคลั่งตัวหนึ่งที่ม้วนตัวทะยานขึ้นฟ้า พุ่งตรงสู่ม่านเมฆ
เกลียวคลื่นยักษ์สูงกว่าสิบเมตรบดบังฟ้าบดบังตะวัน ชวนให้ผู้คนใจสั่นขวัญแขวน
"ฮ่าๆๆ..."
ไห่กงกงที่ยืนอยู่บนยอดคลื่นหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความกำแหงอวดดีและไอพลังครอบงำ
"เจ้าเด็กหลี่เซี่ยน วันนี้จะให้เจ้าได้เห็นพลังที่แท้จริงของข้า!"
สิ้นเสียง มังกรคลื่นวารีมหึมาตัวนั้นก็ถล่มลงมาราวกับคฤหาสน์พังทลาย ฟาดซัดเข้าใส่หลี่เซี่ยนอย่างเกรี้ยวกราด