กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 ก่อนจะลงมือสู้กัน จะไม่พ่นวาจาถากถางใส่กันสักสองสามประโยคหน่อยหรือ
ไป๋อวี้หลิวที่กำลังลอบหลบหนีอย่างระมัดระวัง พลันรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ
ประหนึ่งสายลมสารทพัดผ่าน
ต่อจากนั้น...
เขาก็พลันตกอยู่ในความสับสนอลหม่านจนฟ้าดินหมุนคว้าง เสียงสายลมหวีดหวิวข้างหู สรรพเสียงรอบกายค่อยๆ แผ่วไกลออกไป โลกเบื้องหน้าแตกสลายพร่าเลือน สายตาค่อยๆ มืดมัวลง
ผ่านไปไม่นาน ภาพเบื้องหน้าเขาก็หยุดนิ่งลงอย่างยากเย็น แลเห็นซากศพไร้ศีรษะร่างหนึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังค่อยๆ ล้มพับลงกับพื้น
"เอ๊ะ ร่างนั้น ดูคุ้นตายิ่งนัก..."
นี่คือความคิดสุดท้ายของไป๋อวี้หลิว
สุดท้ายแล้ว...
สติสัมปชัญญะของเขาก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด