กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130 ความอ่อนแอคือบาปดั้งเดิม
ท่ามกลางราตรีกาล
บนหลังคา หลี่เซี่ยนก้มหน้าลง ทอดสายตามองดูผู้คนเบื้องล่างที่เปรียบประหนึ่งมดปลวก
สายตาแรกของเขาแลเห็นเหยียนเสี่ยวชิงในทันที
เขากวาดตามองบาดแผลบนร่างของดรุณีน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายถึงชีวิต จึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจนใจ
"แอบหนีออกมา ไว้ข้ากลับไปเมื่อใด ค่อยคิดบัญชีกับเจ้า!"
"เอ๊ะ?"
สีหน้าตื่นเต้นของเหยียนเสี่ยวชิงชะงักค้างไป ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
แม้เหล่าเจ้าสำนักของสี่สำนักใหญ่จะพยายามสะกดกลั้นอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยากจะซ่อนความตื่นเต้นยินดีในใจเอาไว้ได้
ไม่รู้เพราะเหตุใด