เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 คืนนี้ พวกเราต้องหลั่งเลือดกันจริงๆ หรือ?
ในเวลานี้...
ม่านราตรีโรยตัวลงมา
ดุจดั่งแพรต่วนสีดำขลับที่ค่อยๆ คลี่ออก ห่อหุ้มทั่วทั้งทิศตะวันตกของเมืองหยางโจวไว้ในความมืดมิดอันเงียบงัน
ทิศตะวันตกของเมืองหยางโจว
ไป๋อวี้หลิวนำไพร่พลกลุ่มหนึ่งรุดมาถึงที่นี่อย่างร้อนรนกระวนกระวาย ดักขวางหน้าประตูใหญ่ของหอถือกระบี่เอาไว้พอดิบพอดี
สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ฉายแววกังวลและเร่งร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
"เจ้าหอซู ดึกดื่นปานนี้แล้ว เจ้าคิดจะไปที่ใด?"
เมื่อไป๋อวี้หลิวเห็นซูหว่านเยว่เดินถือกระบี่ออกมาจากประตูใหญ่เพียงลำพัง ในใจก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ซูหว่านเยว่ไม่ได้ตอบเขา สายตามิได้หยุดมองที่ตัวเขาแม้เพียงแวบเดียว เอาแต่จ้องมองเหล่าเจ้าสำนักแห่งสามสำนักใหญ่ด้านหลังไป๋อวี้หลิวอย่างนิ่งสงบ