เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 ไฉนจึงไม่สังหารมันเสียให้สิ้นซาก?
ทางทิศตะวันออกของเมืองหยางโจว ภายในคฤหาสน์อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
อดีตผู้บัญชาการใหญ่สำนักสยบมารชิงโจว พำนักอยู่ที่นี่เอง
หลังจากหยวนเปิ่นอวี๋ถูกลิดรอนอำนาจผู้บัญชาการใหญ่ เขาก็เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในคฤหาสน์ของตน ไม่เคยย่างกรายออกไปภายนอกเลยแม้แต่ก้าวเดียว
อาณาบริเวณเรือนกว้างขวางไม่น้อย ทั้งศาลาหอตำหนัก สระบัวภูเขาจำลอง ทั้งยังมีบ่าวไพร่สาวใช้คอยปรนนิบัติพัดวี ครบครันมิขาดตกบกพร่องสิ่งใด
ยามว่างเว้นในคฤหาสน์ก็เพียงปลูกดอกไม้ เลี้ยงนก ช่างแลดูละม้ายคล้ายตาแก่ที่ปลดเกษียณแล้วมาอยู่ว่างๆ ที่เรือนยิ่งนัก
วันหนึ่ง
หยวนต้าเหรินกำลังหยอกเย้านกน้อยที่ตนเพิ่งหามาเลี้ยงได้ไม่นานอยู่ตรงลานเรือนเช่นเคย
"ใต้เท้า... ใต้เท้า สู้กันแล้วขอรับ ตีกันแล้ว!!"
ขณะกำลังเพลิดเพลินอารมณ์ เงาร่างหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอก