กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 ที่แท้ไร้น้ำใจที่สุดคือราชสกุล!
"จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้!"
ซูหว่านเยว่พยักหน้าพลางเอ่ย
"ในอดีตปรมาจารย์โมหลัวมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ นับแต่ที่ท่านได้วาสนาพานพบจนได้กายทองคำและพระธาตุนี้มา ผ่านวันเวลาเนิ่นนานปีที่สัมผัสคลุกคลี ก็ได้คิดค้นวิชาของตนเองขึ้นมา และก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เป็นของตนเอง"
"โอ้?"
เมื่อหลี่เซี่ยนได้ยินคำนี้ พลันหรี่ตาลงแล้วเอ่ยถาม "เช่นนั้น ประมุขหอซูไม่คิดจะลองหยั่งรู้วิชาของตนเองจากสิ่งนี้ดูบ้างหรือ"
"หึๆ... ข้าลองดูแล้ว ทว่าน่าเสียดายที่พรสวรรค์ของข้า ด้อยกว่าท่านมหาเถระโมหลัวไกลโขนัก!"
ซูหว่านเยว่ส่ายหน้ายิ้มขื่นพลางกล่าว
จากนั้น นางก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างลึกซึ้ง