เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 ยอมให้ข้าทรยศคนทั้งใต้หล้า อย่าให้คนทั้งใต้หล้าทรยศข้า (บทรวมสองตอนเป็นหนึ่ง)
เมื่อก้าวออกจากห้องอาหารเล็กของหอถือกระบี่ เหยียนเสี่ยวชิงก็เดินตามหลังหลี่เซี่ยนติดๆ
ในที่สุด แม่หนูน้อยก็ทนเก็บความกังขาในใจไว้ไม่ไหว เอ่ยถามหลี่เซี่ยนอย่างระมัดระวัง
"หัวหน้าพรรค เสี่ยวชิงไม่เข้าใจ เหตุใดท่านต้องบีบคั้นสี่สำนักใหญ่ถึงเพียงนี้ด้วย คนของอีกสามสำนักใหญ่ข้ายังพอเข้าใจได้ แต่สำหรับหอถือกระบี่ พี่หลิงมิใช่คนชั่วร้าย พวกเราปล่อยพวกเขาไปสักครั้งย่อมได้นี่เจ้าคะ"
หลี่เซี่ยนหยุดฝีเท้า มองดวงตาอันสับสนไร้เดียงสาคู่นั้นของเสี่ยวชิง แล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจพลางกล่าว
"เสี่ยวชิง เจ้ายังเด็กเกินไปจริงๆ หลายเรื่องเจ้ายังไม่เข้าใจ และยิ่งไม่เข้าใจว่า ความอัปลักษณ์ของกมลสันดานมนุษย์นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด"
แม้ซูหว่านเยว่แห่งหอถือกระบี่จะนับได้ว่ายังปกติดีอยู่ แต่ผู้ใดจะรับประกันได้เล่าว่าภายภาคหน้านางจะเปลี่ยนเป็นเช่นไร
คนอย่างซูหว่านเยว่ ทั้งเด็ดเดี่ยวหนักแน่น จริงใจ มีความรับผิดชอบ และมีคุณธรรม หากนางสามารถทำงานให้หลี่เซี่ยนได้ หลี่เซี่ยนก็นับว่าชื่นชอบคนผู้นี้ยิ่งนัก
ทว่าสายตาและมุมมองของซูหว่านเยว่ในยามนี้ ยังคงจำกัดอยู่เพียงหอถือกระบี่ ความคิดจิตใจทั้งหมดล้วนจดจ่ออยู่กับการฟื้นฟูและปกปักรักษาสำนักหอถือกระบี่แห่งนี้เท่านั้น
หากนางสามารถก้าวข้ามพันธนาการของหอถือกระบี่นี้ออกมา แล้วมาทำงานใต้บังคับบัญชาของหลี่เซี่ยนได้ เช่นนั้นสมรภูมิของนางย่อมเป็นทั่วทั้งชิงโจว หรือกระทั่งทั่วทั้งต้าเฉียน...