กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 กายเบาดุจขนนก ว่องไวดุจเงาพราย
"ไม่ได้พบกันเสียนาน!"
ถ้อยคำเรียบง่ายเพียงสี่คำ กลับทำให้หลี่ชุนเสี่ยวแทบจะมีน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า
นางที่เมื่อครู่ยังคงฝืนทนเข้มแข็งอยู่ มาบัดนี้ราวกับได้พบเสาหลักและมีที่พึ่งพิงแล้ว
ชั่วพริบตานั้น ความคับแค้นน้อยใจทั้งมวลพลันเอ่อล้นขึ้นมาในอก
"พี่รอง!"
นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หยาดน้ำตาเอ่อล้นจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว
"เป็นคุณชายรอง!"
"เป็นคุณชายรองจริงๆ ด้วย เขากลับมาแล้ว!"
"ดียิ่งนัก คุณชายรองกลับมาแล้ว!"