กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 เจ้าช่างเหี้ยมโหดยิ่งนัก!
"เจ้าเฒ่าบัดซบ ความตายมาจ่อถึงคอหอยแล้ว ยังมีอารมณ์สุนทรีย์นักนะ!"
คนนอกหน้าต่างเอ่ยกลั้วหัวเราะ
หยวนเจินพลิกกายลงจากเตียง คว้าเสื้อผ้ามาพันกายอย่างรวดเร็วที่สุด แล้วเอ่ยเสียงเย็น
"หนูสกปรกตัวไหนมาทำลับๆ ล่อๆ จงบอกชื่อแซ่มา!"
"สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกมาเถอะ ข้ารอเจ้าอยู่ข้างนอก!"
คนผู้นั้นกล่าวจบ เงาร่างก็พลันเลือนหายไปจากริมหน้าต่าง
หยวนเจินรีบเปิดประตูแล้วไล่กวดออกไปทันที
ภายใต้ราตรีกาลอันมืดสลัว ร่างสูงโปร่งสายหนึ่งยืนอยู่กลางลานเรือน สองมือไพร่หลัง กำลังมองมาทางนี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
นี่คือใบหน้าที่แปลกหน้า หยวนเจินไม่มีความประทับใจหรือเคยเห็นมาก่อนแม้แต่น้อย