ตอนที่ 14 ฝ่ามือกระหน่ำตี

ตอนที่ 14 ฝ่ามือกระหน่ำตี

หลินเหยาคลายหมัดที่กำไว้แน่นแล้วกำใหม่ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “พอเห็นว่าฉันเก็บผลิตผลป่าเขาอยู่ที่ไหน คนพวกนี้ก็แห่ตามไปที่นั่น พอมันถูกแย่งไปและหาอะไรไม่ได้อีก ฉันก็เลยทำได้แค่ลงจากเขาก่อน”

“ทำไมล่ะ พวกเขาไม่รักชีวิตวิ่งเข้าไปในป่าลึกกันเอง พอเกิดเรื่องขึ้นก็มาโทษฉัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ชาวบ้านในหมู่บ้านเราใครเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็สามารถโทษคนที่อยู่ข้างหน้าได้ตามใจชอบเลยสิ?”

พูดจบ หลินเหยาก็หยิกเนื้อต้นขาตัวเองอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอจ้องมองหวังชุ่ยฟางด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “แม่คะ ฉันรู้ว่าแม่ลำเอียงพี่สาวมาแต่เด็ก แต่ฉันก็เป็นลูกแม่เหมือนกันนะ แม่พูดแบบนี้ไม่เท่ากับควักหัวใจฉันแล้วบีบให้ฉันไปตายเลยเหรอ?”