ตอนที่ 4 ปากเสียง

ตอนที่ 4 ปากเสียง

เมื่อเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ขลุกอยู่ในห้อง เฮ่อชินโจวซึ่งรู้ซึ้งถึงนิสัยของนางดีก็แววตาหม่นแสงลง

หลิวชุนเฉ่าค่อนข้างเกรงกลัวเฮ่อชินโจว โดยเฉพาะในยามที่เขาทำหน้าถมึงทึง กลิ่นอายปีศาจโชกเลือดที่แผ่ออกมาจากร่างเขานั้นช่างกำเริบเสิบสานจนทำให้คนรู้สึกหวาดหวั่น กลิ่นอายอันทรงพลังที่แม้ไม่ต้องโกรธเกรี้ยวก็สร้างแรงกดดันได้ของทหารหนุ่มทำให้ใจของนางสั่นคลอนอย่างหนัก

หวีที่ยังใส่เข้าไปในกระเป๋าไม่มิดนั่นทำเอานางไม่กล้ายัดต่อ จึงได้แต่วางกลับคืนบนโต๊ะอย่างกระอักกระอ่วน

“ฉันก็แค่สงสัยเลยแอบดูนิดหน่อย วางคืนให้แล้วนี่ไง”

พูดจบก็วิ่งหนีไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

เห็นเหตุการณ์นั้น หลินเหยาก็แววตาไหววูบ

ห้องของเฮ่อชินโจวไม่ได้กว้างขวางนัก สิ่งของในห้องก็มีไม่มากประกอบกับหลินเหยาไม่มีสินเดิมมาด้วย จึงดูว่างเปล่ายิ่งขึ้น