กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฤดูร้อนปี 1982 ยังคงเต็มไปด้วยเสียงจักจั่นและอากาศร้อนอบอ้าว
จูจูอายุหกขวบครึ่งแล้ว แก้มยุ้ย ๆ บนใบหน้าตั้งแต่ยังเด็กเติบโตขึ้นตามสัดส่วนจากความพยายามของคนทั้งครอบครัว
การฝึกฝนตลอดสามปีทำให้แม้แต่เวลาเปลี่ยนฤดูกาล เธอยังแทบจามไม่ออก ทั้งที่อายุน้อยที่สุด แต่กลับกลายเป็นหัวหน้าของกลุ่มเด็ก ๆ ด้วยกำลังและมันสมอง
เรื่องนี้เห็นได้ชัดตอนที่ฉีเจินอวี้บังเอิญพบเด็ก ๆ พวกนั้น พวกเขาทักเธออย่างสนิทสนมว่า “สวัสดีแม่หัวหน้า”
“สวัสดีเหมือนกัน เหล่าน้อง ๆ ของหัวหน้า” ฉีเจินอวี้ทักทายกลับอย่างเป็นมิตร ก่อนจะปั่นจักรยานจากไปท่ามกลางสายตาของเด็ก ๆ ด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
เมื่อไปถึงแผนกผู้ป่วยในของโรงพยาบาล สวี่เหวินเทายังคงนอนหลับอยู่ ฉีเจินอวี้เดินเข้าไปลูบหน้าผากเขา