กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เมื่อนึกถึงภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาน้องสาวแท้ ๆ ลู่ต้าชวนก็ยังดื้อรั้นรักษาแดนบริสุทธิ์ผืนสุดท้ายเอาไว้
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เขาเห็นขนมเถาซูในมือลูกชาย “ใครให้มา? อาสาวของแกเหรอ?”
“อืม” ลู่ไห่หนานไม่แม้แต่จะมองพ่อแท้ ๆ ที่พึ่งพาไม่ได้คนนี้ หากไม่ใช่เพราะอาสาวของเขากลับมาเอาของกินมาให้เป็นครั้งคราว เขาคงหิวตายไปนานแล้ว
อย่างเช้าวันนี้สิ แกดูนะว่าเขาตื่นมาทำอาหารให้ตัวเองหรือยัง?
ในหูของลู่ต้าชวนเกิดเสียง “ตู้ม” ราวกับระเบิดขึ้นมา จนดังหึ่ง ๆ ลู่หงอิงกลับมาแล้ว ทำไมเขาถึงไม่รู้?
เธอยังเห็นเขาเป็นพี่ชายอยู่หรือเปล่า ยังเห็นที่นี่เป็นบ้านตัวเองอยู่ไหม คิดจริง ๆ หรือว่าพอย้ายออกไปแล้วจะไม่ใช่คนแซ่ลู่อีก?