กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ชุนลี่จ๋า ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะ” ฉีเจินอวี้จับมือหลี่ชุนลี่ พลางปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “เธอรีบเข้ามาพักก่อนสิ เดี๋ยวฉันพัดลมให้เย็นสบาย”
หลี่ชุนลี่ทนฟังคำอ่อนโยนแบบนี้ไม่ไหว จึงฮึมฮัมเดินลงบันไดตามมา
ฉีเจินอวี้จูงเธอเข้าบ้านไปนั่งลงด้วยกัน กว่าจะมีเวลาถามเรื่องทางโรงเรียนว่าจะจัดการอย่างไร
“ฉันลาหยุดกลับมา ตั๋วรถไฟคืนนี้กลับไป”
รถไฟจากสถานีเจียงเฉิงไปกลับเมืองหลวงมีแค่เช้ากับเย็นสองรอบ ฉีเจินอวี้สังเกตความเหนื่อยล้าบนใบหน้าหลี่ชุนลี่ ก็เดาได้ทันทีว่าเธอเพิ่งลงจากรถไฟ
“เธอยังไม่ได้กลับบ้านใช่ไหม”