ตอนที่ 160 ฉันแต่งเขยเข้าบ้าน

ฉีเจินอวี้มองเธอ ก่อนค่อย ๆ ดึงมือของตัวเองกลับมา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม “ดูไม่ออกเลยว่าคุณป้าหลินเป็นห่วงฉันตรงไหน”

“แน่นอนอยู่แล้ว ตอนเด็กเธอโตมากับฉัน ถ้าฉันไม่เป็นห่วงเธอ แล้วจะให้ใครเป็นห่วง”

หลินหัวเย่ฟังออกถึงน้ำเสียงเหน็บแนมหลายส่วน แต่ก็ไม่ได้โกรธ วันนี้เป็นงานมงคลของครอบครัวเธอ หากฉีเจินอวี้ยังมีสมองอยู่บ้าง ก็คงไม่ก่อเรื่อง ส่วนเรื่องดูตัว ต่อให้เธอไม่อยากดูก็ต้องดู

แทนที่จะรอให้อวี๋เสวียนอู่ใช้บุญคุณนี้มาฝากให้ลูกชายของเธอจัดการเรื่องต่าง ๆ ในภายหลัง สู้เอามาใช้กับเรื่องนี้เสียเลยจะง่ายกว่า