ตอนที่ 155 น้าหลิน

“ว้าว คุณช่างยิ่งใหญ่เสียจริง”

ฉีเจินอวี้ตอบขอไปทีจนแทบไม่เหลือสีหน้าจะให้ ชี้ไปที่ประตูใหญ่ “คำพูดส่งถึงแล้ว นายไปได้แล้ว เอาหมากระดาษนี่กลับไปด้วย”

“……”ท่าทีแบบนี้ทำให้จ้าวเจี้ยนกั๋วถึงขั้นเจ็บแน่นในอก เขายอมให้ฉีเจินอวี้ทะเลาะกับเขาต่อ ยังดีกว่าความรู้สึกด้านชาเหมือนชกหมัดใส่ก้อนสำลีแบบนี้

เปลือกตาจ้าวเจี้ยนกั๋วแดงก่ำ ไม่รู้เป็นเพราะโมโหหรือเสียใจ เขาคว้ากระดาษแผ่นนั้นแล้วเดินจากไป

ม่านห้องครัวถูกเปิดค้างไว้ ย่าหนิวนั่งเป็นเพื่อนจูจูบนเก้าอี้ตัวเล็ก กินไข่ตุ๋นอยู่

ตักแล้วตักเล่า จูจูกินอย่างเอร็ดอร่อย

ย่าหนิวมองจ้าวเจี้ยนกั๋ว มองเขาจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา