กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เรื่องนี้ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ ไปทำงานก่อน”
หวังเถียนไม่มีคุณสมบัติ ต่อให้ฉีเจินอวี้ยกบ้านให้เขาครึ่งหนึ่ง เขาก็ไม่มีทางได้ครอบครอง คำพูดเหน็บแนมพวกนี้อาจไม่ใช่ความคิดของเขาเองก็ได้
เมื่อเห็นว่าเธอไม่เอาเรื่อง หวังเถียนก็โล่งอก เขาลดเสียงลงพูดว่า “อาจารย์ ฉีเจินอวี้ไม่รับมุกเลย คุณว่าเอายังไงดี?”
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ จัดการทีหลังก็ได้”
หวังเหอมีสีหน้าเรียบเฉย ก้มหน้าจัดผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อย แต่ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอำมหิต
หลังผ่านช่วงเวลาเร่งด่วนไปแล้ว ฉีเจินอวี้ก็เคาะประตูห้องทำงานของหัวหน้าหยาง
“อาจารย์ฉี มานั่งเร็ว มีธุระอะไรหรือ?”
ฉีเจินอวี้ไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วเข้าประเด็นทันที “หัวหน้าหยาง ฉันมาถามเรื่องบ้าน”