เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
แม่จ้าวสวมกุญแจมือด้วยสีหน้าซึมเซา ทันทีที่ซุนอันหมินนั่งลง น้ำตาของเธอก็ไหลพรั่งพรู
“สหายตำรวจ ฉันสาบานได้เลยว่าฉันไม่ได้คิดจะฆ่าหลานสาวจริง ๆ ฉันแค่อยากขู่ฉีเจินอวี้สักหน่อย บีบให้เธอหย่ากับลูกชายฉัน เรื่องที่จ้าวจูจูพูดต้องเป็นฉีเจินอวี้ยุยงแน่ ๆ! คุณไปจับเธอสิ!!”
แม่จ้าวรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายยิ่งกว่าเธอโต้วเอ๋อเสียอีก วันนั้นเธอหลอกล่อจูจูให้ออกไปเอาขนมกินนอกประตู คิดว่าเด็กอายุไม่ถึงสองขวบ ต่อให้จำได้ก็คงพูดอธิบายไม่รู้เรื่อง
แต่ความจริงกลับเป็นอย่างไรล่ะ ยัยหนูนั่นไม่เพียงพูดออกมาได้ ยังโยนความผิดกลับมาใส่เธออีก!
นิสัยร้ายเหมือนแม่ไม่มีผิด
ซุนอันหมินได้แต่ถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก จนถึงเวลาแบบนี้แล้ว เธอยังยืนกรานไม่ยอมรับอีก
เด็กคนหนึ่ง ต่อให้มีผู้ใหญ่ยุยง เธอจะจำได้จริงหรือ?