กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
จ้าวหลานจือคิดว่าแม่จ้าวคงดีใจเหมือนเธอ แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นแม่แท้ ๆ กำลังจ้องเธอ ความตื่นเต้นในใจก็มอดลงไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา
แม่จ้าวถามเสียงเข้ม “ไข่ไก่ที่ฉันให้แกเอาไปให้ฉีเจินอวี้ ตกลงแกเอาไปเท่าไหร่กันแน่!”
“ก็เท่านั้นแหละ”
จ้าวหลานจือถูกซักถามจนรู้สึกผิด เธอพึมพำตอบอย่างไม่เต็มเสียง แม่ย่อมรู้จักลูกของตัวเองดีที่สุด พอเห็นท่าทางแบบนี้ แม่จ้าวก็เข้าใจทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
เธอโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าจ้าวหลานจืออย่างผิดหวัง “แกรู้ไหมว่าตัวเองทำเรื่องโง่เง่าแค่ไหน! ฉันพยายามทุกวิถีทางเพื่อสร้างชื่อเสียงดี ๆ ให้ครอบครัวเรา แต่แกกลับเอาแต่ถ่วงขา! สมองแกหายไปไหนหมด! ที่บ้านขาดข้าวขาดน้ำให้แกกินหรือไง ถึงได้โลภไข่แค่นี้!”