เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
บนใบหน้าของจ้าวเจี้ยนกั๋วเผยความลังเลออกมาบาง ๆ “ผม…ไม่รู้”
ในใจเขาจริง ๆ แล้วยังมีความหวาดกลัวตามมาอยู่
ถ้าวันนั้นเจินอวี้เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ ต่อให้รักษาตัวไว้ได้ แล้วจูจูเล่า?
พอคิดว่าลูกสาวที่ยังเล็กขนาดนี้เกือบต้องจากไป จ้าวเจี้ยนกั๋วก็ยิ่งรังเกียจจ้าวหลานจือ และยิ่งฝังใจกับความลำเอียงของแม่จ้าวในตอนนั้น
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจเบา ๆ “ช่างเถอะ อยากจัดก็ให้เธอจัดไปเถอะ ยังไงพวกนั้นก็ติดค้างจูจูอยู่แล้ว”
ฉีเจินอวี้เงยตามองเขา แววตาใสกระจ่าง “ได้สิ งั้นก็ให้เธอจัดไป
แต่บางเรื่องฉันต้องพูดให้ชัดกับคุณไว้ก่อน นี่ไม่ใช่การที่สองบ้านคืนดีกัน ไม่ใช่การลบล้างความแค้นเดิม และยิ่งไม่ใช่สัญญาณว่าฉันให้อภัยพวกนั้น
นี่คือหนี้ที่บ้านจ้าวของพวกนั้นต้องชดใช้ และเป็นความผิดที่ต้องชดเชย!”