เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ลูกสะใภ้คนโต!!”
พ่อจ้าวคำรามเสียงลั่นอย่างฉับพลัน จนโจวชุ่ยสะดุ้งทั้งตัว ช้อนที่กำลังป้อนน้ำข้าวให้ซ่งเซวียนในมือก็เบี่ยงไปข้างหนึ่งทันที
จ้าวเจี้ยนสือบนเตาหนิงเอ่ยปลอบอย่างอ่อนแรง “พ่อเราเห็นของในบ้านหายไปแน่ ๆ กำลังโกรธอยู่ เธออย่าไปเถียงท่าน เข้าซ้ายทะลุขวาพอ ท่านไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก”
ยิ่งอากาศหนาว ร่างกายจ้าวเจี้ยนสือก็ยิ่งทรุด เขาแต่กำเนิดอ่อนแออยู่แล้ว ที่ยันมาถึงวัยนี้ได้ แถมยังเลี้ยงลูกได้อีกสองคน มีชีวิตเพิ่มอีกวันก็เป็นพระคุณของฟ้าดินแล้ว
อย่างวันนี้ เขาตัวเย็นเฉียบทั้งวัน ลุกจากเตาหนิงไม่ไหวเลย ได้แต่กำชับภรรยาซ้ำ ๆ ให้ใจเย็น ๆ เขารู้ดี โจวชุ่ยใจร้อน เกรงว่าจะอดทนไว้ได้ยาก…
“ได้ ฉันรู้แล้ว”
โจวชุ่ยรับคำแล้วค่อย ๆ วางซ่งเซวียนกลับลงบนเตาหนิง ก่อนออกจากห้องก็ท่องในใจซ้ำ ๆ ว่า ต้องอดทน ห้ามทะเลาะ เด็ดขาดอย่าโมโห…