ตอนที่ 57 ความจริงอันน่าอดสู

พ่อจ้าวยังโกรธจัด สายตาจับจ้องไปที่ฉีเจินอวี้อย่างหนักแน่น รอให้จ้าวหลานจือเอ่ยปาก เพื่อจะได้คิดบัญชีนี้ให้กระจ่าง

คนที่เดินผ่านไปมาได้ยินเสียงก็อดชะลอฝีเท้าลอบมองมาทางนี้ไม่ได้ เสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ แต่กลับลอยเข้าหูจ้าวหลานจือทีละคำ

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แก้มข้างที่บวมอยู่แล้วยิ่งอับอายจนถึงขีดสุด ในใจด่าฉีเจินอวี้ไปหลายร้อยหลายพันครั้ง แต่พอถึงปากกลับไม่กล้าพูดสักคำ

ฉีเจินอวี้ประคองท้องที่ตั้งครรภ์ ยืนอย่างมั่นคง สีหน้าอ่อนโยน แต่ท่วงทำนองกลับหนักแน่นจนหลีกเลี่ยงไม่ได้ “หลานจือ พ่อถามขนาดนี้แล้ว เธอก็พูดความจริงไปเถอะ แม่ล้มได้ยังไง บาดแผลบนหน้าเธอมาจากไหน จะให้ฉันซึ่งท้องโตอยู่เฉย ๆ แบกข้อหาอย่างไม่มีเหตุผลได้ยังไง”

พอคำนี้ออกมา หน้าจ้าวหลานจือก็ซีดแล้วแดง แดงแล้วเขียวในทันที

เธอจะพูดได้ยังไง