กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ของที่ตัวเองชอบถูกดูถูกถึงเพียงนี้ ฉีเจินอวี้มองติงกั๋วตงอย่างดูแคลน
“เอาไปก็เอาไปสิ ไม่มีสายตาเสียเลย” พูดพลางเธอเลื่อนกับข้าวมาทางตัวเอง ติงกั๋วตงแทบจะสมใจ ก้มหน้าซัดบะหมี่เหมือนล้างปาก ทั้งสองไม่ได้เห็นมือที่ถือตะเกียบของโจวเซิ่งชะงักไปนิดหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
หลังกินข้าว ติงกั๋วตงหาวแล้วเข้าห้องไปนอน ฉีเจินอวี้มือเท้าสะเอวเดินย่อยอาหารอยู่ในลานบ้าน
เดินได้แค่สองรอบ ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิด หวังหลานเซียงเข็นรถเข้ามา
“ป้า กินข้าวหรือยัง?” ฉีเจินอวี้เดินเข้าไป
“กินแล้ว กินแล้ว แค่พอประทังไปนิดหน่อย” หวังหลานเซียงรีบกลับมาก็เพราะมีข่าวดี “ฉันเพิ่งกลับมาจากสหายเถา สหายเถาบอกว่าประมาณบ่ายสามสี่โมงเอกสารก็จะถึงที่ทำงานของเธอ”