ตอนที่ 6 ฉันหวังดีกับเธอนะ

รอยยิ้มจอมปลอมของแม่จ้าวแทบประคองไว้ไม่อยู่ ฟังคำพูดที่ไม่รู้จักถ่อมตัวของเธอ ภรรยาคนนี้แค่วันเดียวไม่เจอ หน้าหนากลับยิ่งขึ้นได้อย่างไร

แต่ในใจจะรังเกียจแค่ไหน ก็ยังต้องปลอบ “เออ ๆ เจินเจินของเรามีวาสนา คนก็เก่ง ทั้งในบ้านนอกบ้านขาดเธอไม่ได้”

จ้าวหลานจือรับคำทันที อ่อนโยนแต่แฝงหนาม “พี่สะใภ้รอง ตอนพี่กับพี่สองแต่งงาน ฉันยังอยู่ชนบทไม่ได้กลับมา แต่จดหมายที่แม่เขียน ฉันอ่านหมดแล้ว

บ้านจ้าวถ้าไม่มีพี่ ป่านนี้จะมีชีวิตดี ๆ แบบนี้ไหม ตอนเฟยเฟยมากวนใจพี่ ฉันก็โกรธ เด็กคนนี้ยังเล็กไม่รู้เรื่อง ฉันตามใจเอง พี่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาเด็กเลย”

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนขอโทษ แต่แท้จริงคือการบีบด้วยศีลธรรม—เด็กยังเล็ก ถ้าเธอถือสาก็กลายเป็นคนไร้คุณภาพ

ฉีเจินอวี้มองทะลุความคิดเล็ก ๆ นั้นของเธอ ยกมุมปากขึ้นเบา ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ชวนให้คาดเดาไม่ออก