กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 319 นางยัง... ดูโลกใบนี้ไม่พอ
พวกเขาคือทลายมายาเซียนจวินและต้วนหลิงเต้าจวินผู้เลื่องชื่อลือชาไปทั่วทุกยุคสมัย เป็นยอดฝีมือที่สามารถท้าทายมรรคาสวรรค์ได้ ทว่าในยามนี้กลับทำได้เพียงกั้นขวางอยู่หลังปราการอันเย็นเยียบ เฝ้ามองดูบุตรสาวของตนถูกสายฟ้าเคราะห์ฟาดฟันจนกระดูกแตกละเอียดด้วยตาตนเอง
“อย่า... ดูเลย...” ตี้ชิงกระตุกมุมปากพยายามทำให้พวกเขาเบาใจ ทว่าสะเก็ดเลือดบนใบหน้ากลับปริแตกออกจนเลือดใหม่ซึมออกมา “ข้าไม่เป็นไร...”
สิ้นคำพูด สายฟ้าเคราะห์นับไม่ถ้วนก็ฉีกกระชากชั้นเมฆลงมา
เสาอัสนีสายนี้หนากว่าสายก่อนหน้านี้ทั้งหมดรวมกันเสียอีก ท่ามกลางประกายสายฟ้าสีม่วงดำห่อหุ้มด้วยลูกแก้วแสงสีทอง นั่นคือแรงกดดันแห่งมรรคาสวรรค์อันบริสุทธิ์ ยามที่มันฟาดลงมา พื้นที่ชั้นที่เก้าทั้งหมดต่างส่งเสียงคร่ำครวญ ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เศษกระบี่แก่นเหมันต์ส่งเสียงสั่นพ้องขึ้นมาในยามนี้
มิใช่การสั่นไหวของพลังวิญญาณ แต่เป็นเสียงคร่ำครวญจากตัวกระบี่เอง
ตี้ชิงสัมผัสได้ว่า ภายในนั้นยังคงหลงเหลือกลิ่นอายสุดท้ายของเวิ่นหลีและสวินเยวี่ย กลิ่นอายนั้นเบาบางดุจเส้นไหม ทว่าในยามนี้กลับไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของนางผ่านปลายนิ้วทีละน้อย
“ประมุขน้อย...” เป็นเสียงอันนุ่มนวลของสวินเยวี่ยที่แฝงไปด้วยความโล่งใจ “เส้นทางสุดท้ายนี้ พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน...”