Chapter 0242

ตอนที่ 242 หลินเฟย

ชายฉกรรจ์ราวกับได้รับอภัยโทษ รีบนำพาเหล่าผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่เหลือเผ่นหนีหัวซุกหัวซุน แม้แต่ศพของพวกพ้องก็ยังมิกล้าเหลียวแล

ตี้ชิงยืนตระหง่านอยู่กลางหิมะ พลางทอดสายตามองไปยังทิศทางที่ชายฉกรรจ์ผู้นั้นลับหายไป ดวงตาสีเทาอมน้ำเงินใต้ผ้าแพรดำทอประกายไหววูบเล็กน้อย

รอยแยกของหน้าผาตัดวิญญาณ...

นางมิได้คิดจะไปสืบเสาะ สิ่งนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่าผู้ผดุงคุณธรรมเถิด

นางหมุนกาย ก้าวเดินมุ่งหน้าออกจากทุ่งน้ำแข็งต่อไป ย่างก้าวรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

เดินต่อไปอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน พายุหิมะค่อย ๆ ซาลง สีขาวโพลนระหว่างฟ้าดินเริ่มเลือนหาย เผยให้เห็นทุ่งหญ้าสีเหลืองแห้งกรอบและพุ่มไม้เตี้ย

ความเหน็บหนาวในอากาศจางลงไปมาก กระทั่งยังได้กลิ่นคาวไอดินจาง ๆ ลอยมา

ตี้ชิงรู้ดีว่า ตนใกล้จะก้าวพ้นออกจากทุ่งน้ำแข็งแดนเหนือสุดแล้ว