กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 235 นาง... ร้องไห้หรือ?
นางมองดูคนทั้งสองที่ยืนพิงหลังกัน ความเข้าขากันนั้นราวกับเป็นคนคนเดียวกัน
ยันต์ของจวินจี้ใช้กวาดล้างพื้นที่ ค่ายกลของจิงหานใช้กักขังศัตรู นานครั้งทั้งสองจะประสานการตวัดกระบี่ ปราณกระบี่ถักทอเข้าหากัน จนสามารถสังหารเปิดพื้นที่ว่างท่ามกลางกองทัพมารนับหมื่นได้อย่างน่าอัศจรรย์
กลิ่นคาวเลือดโชยปะทะใบหน้า เสียงคำรามของเผ่ามารดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าสายตาของตี้ชิงกลับจับจ้องอยู่ที่คนทั้งสองคนนั้นตลอดเวลา
บอกไม่ถูกว่าเพราะเหตุใด
ทั้งที่เห็นชัดเจนเช่นนี้เป็นครั้งแรก แต่กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นตราประทับที่สลักลึกอยู่ในดวงจิตวิญญาณ
โดยเฉพาะท่าทางที่จวินจี้ปกป้องห่อผ้าอ้อมนั้น มันหนักแน่นจนเกือบจะเรียกได้ว่าดื้อรั้น