Chapter 0207

ตอนที่ 207 ลู่ฝานเซียวกลับมา

“แม่นาง” เสียงของคุณชายอวิ๋นเฮ่อเจือความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น สายตาของเขาจับจ้องไปยังหลังมือของนางที่เพิ่งสัมผัสหญ้าน้ำค้างควบแน่น “เจ้า... มีสัมผัสพิเศษกับพฤกษามาตั้งแต่เด็กใช่หรือไม่? ยามพวกมันร่วงโรยหรือผลิบาน เจ้ากลับรู้สึกราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับพวกมัน?”

เจียงจิ้งซูชะงักไป นางนึกถึงสมัยเด็กที่สวนหลังตระกูลเจียง เด็กคนอื่นเด็ดดอกไม้แล้วทำเพียงหัวเราะ แต่นางกลับได้ยินเสียง “สะอื้น” แผ่วเบายามกิ่งดอกไม้หัก ยามกล้วยไม้ที่ท่านแม่เลี้ยงใกล้ตาย นางกอดกระถางร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนคืน ดอกไม้นั้นกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์

นางพยักหน้าอย่างลังเล “ใช่... ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”